Kırk yıl öncesinden bir bulmaca
Çocukken küçük, plastik bir bulmacam vardı: dört çarpa dört bir çerçevenin içinde, biri boş kalan on beş numaralı parça. Sayıları yeniden sıraya dizmek için parçaları kaydırırdın — ne ekran vardı ne pil, sadece parçalar yer değiştirirken çıkan o tatmin edici tıkırtı. Onu herhâlde bin kez çözmüşümdür. Kırk yıl sonra, kendimi bir gün oğlum Adiv'e o bulmacayı anlatırken buldum — ele alındığında verdiği o his, içindeki o sessiz, küçük meydan okuma.
Her şeyi başlatan on beş dakika
O sohbet, Adiv'e üretken yapay zekâyı anlattığım sırada geçti. Biraz da kafamda bir kıvılcımla, "hadi eski bulmacamı yeniden hayata döndürebilir miyiz, bir bakalım" dedim. Claude'dan onu yapmasını istedik — sıradan bir kopya değil, çocuklara göre bir sürüm: zorluk seviyeleri olan, çıplak sayılar yerine resimler kullanan ve kendi kendine karışsa da her zaman çözülebilir kalan tahtalar. (Bu son kısımda gerçek bir matematik saklı: kaydırmalı bir bulmacanın her karışımı aslında çözülemez.) Yaklaşık on beş dakika sonra, Mayıs 2026'da, onu oynuyorduk — ve gerçekten güzeldi. İşte o oyun tam burada: Slide Quest.
Bir oyun altı oldu — altı da bir web sitesi
İkimiz de bunun hafta sonumuza ne yapacağını beklemiyorduk. Resmen kaptırmıştık. Pazar gecesi olduğunda altı oyun yapmıştık bile. HTML5 ile geliştirildikleri için doğrudan tarayıcıda çalışıyorlardı — yani bu oyunlarla diğer çocuklar arasındaki tek engel, onları koyacak bir yerdi. Barındırma işini hallettik, bir isim seçtik ve iplay.free doğdu: internetin küçük, ücretsiz, reklamsız bir köşesi.
Neden ücretsiz — ve hep öyle kalacak
En baştan beri tek bir kuralımız oldu: reklam yok, üyelik yok, takip yok, satılacak hiçbir şey yok. Çocukken sevdiğim o bulmaca benden hiçbir şey istememişti; sadece oradaydı, elimin altında, oynamaya hazır. Buraya gelen her çocuğun hissetmesini istediğimiz duygu tam olarak bu — yanlışlıkla tıklanacak açılır pencereler yok, hesap yok, gizli bir hesap kitap yok.
Bir baba, bir genç ve hızla değişen bir gelecek
İlk hikâyenin altında ikinci bir hikâye daha var. Ben plastik bir bulmacayla büyüdüm; Adiv ise cuma günü hayal ettiği bir şeyi pazara kadar gerçeğe dönüştürebileceği bir dünyada büyüyor. Hâlâ lisede ve yapay zekâyla birlikte çalışmayı öğreniyor — fikirleri bulmak, tasarlamak, denemek ve iyiyi yeterince iyi olmayandan ayırt etmek belki de birlikte geliştirebileceğimiz en yararlı beceri. iplay.free, bunu açıkça birlikte pratiğe döktüğümüz yer: oyun fikirlerini Adiv getiriyor, tasarımın ve testlerin çoğunu o yapıyor, geliştirmede bize yapay zekâ yardım ediyor ve birlikte, kırk yıllık bir anının yeni bir neslin oynayabileceği bir şeye dönüşmesini izliyoruz.
— Jangul & Adiv Aslam